บทที่ 132 มาเริ่มกันใหม่เถอะ

“พี่ทำอะไร เดี๋ยวฉันก็อายุสั้นกันพอดีขอบใจแต่ปากก็พอแล้วจะยืนโค้งตัวทำไมกัน” ซูเหยาที่ยังไม่ชินกับอะไรแบบนี้รีบลุกขึ้นยืนก่อนจะมาจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของผู้หญิงที่ผอมกว่าตนให้หล่อนเลิกคำนับ

“ได้ต่อไปฉันจะไม่โค้งแบบนี้อีก” จิวเหลียนพูดเมื่อเธอยืนตัวตรงแล้ว

“ดีแล้วกลับไปนั่งลงเถอะเราจะได้คุยกันต่อ” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ